sign in
create your own travel blog
Ik heb eindelijk weer wat spear time om een mail te sturen. Ik had me vergist in m'n rooster: in plaats van 11:30 class heb ik pas om 4:00 eentje. Ik heb namelijk Forensische Psychologie als vak moeten laten vallen. Ookal was mij op Erasmus verteld dat het absoluut geen probleem was om dit vak te volgen, het bleek nu pas na de eerste les dat het onmogelijk is om deel te nemen. Normale vakken zijn namelijk opgedeeld in twee semesters, waarvan ik dus als Exchange student mooi alleen de eerste van kan doen. Maar omdat Forensisch een honours program is, loopt het vak het hele jaar door. Dus dan zou ik halverwege het vak gewoon wegvallen. Dus was het zaak om snel een goede vervanging te vinden, en dat is Psycholgy of Motivation and Emotion geworden. Ik zat erg te twijfelen tussen verschillende vakken (ook Sports & Performance Psychology stond genoemd; zou fantastisch zijn) maar die wordt...
Mijn kamer is mooi. Modern en bijna design; overigens wel tot hevige discussies leidend met Coline. Zoals op de foto's misschien wel te zien is, is de helft van de muren in het appartement prachtig mooi glad getrokken en wit geverfd. De andere helft van de muren lijkt echter, met kaal beton inclusief de gaten en onafgewerkte randen, te zijn vergeten. Geldtekort of kostenbesparing? De eerste lijkt me onwaarschijnlijk. Ik zit in een van de nieuwste gebouwen maar verspreid over de campus zijn er zeker drie of vier andere bouwprojecten bezig. Meer gebouwen reizen op en aanzienlijk veel delen van Carleton zijn opgebroken. Een straatbeeld dat mij ironisch genoeg toch wel erg aan mijn mooie "eigen" Rotterdam doet denken. Maar doordat de rest zo modern is, lijken de betonmuren n desalniettemin wel als bedoeld te zijn geplaatst (of juist maar in dezelfde staat gelaten). Coline lachte me uit,...
Wat een verademing, dat vliegveld hier. Geen uitkleedpartijen of chagrijnige douanebeambten, maar gewoon om een paar minuten voor vijf uur het vliegtuig uitstappen en om kwart over vijf al buiten staan. Zo had de hele dag wel mogen verlopen. Want het meeste heb ik wel de buitenlucht gemist. Vanaf Schiphol om tien uur tot hetlemaal hier in Ottawa kun je geen stap buiten zetten.
Pleun op Skype! En Coline ook nog. Echt super om meteen even contact te hebben met verschillende fronten. En mét video-ondersteuning nog wel. Thank God for technology. En dat alles mogelijk gemaakt door het grootste genot in Ottawa Airport: WIFI. De meest high-tech luchthavens maakte toegang tot internet compleet onmogelijk - ik heb nog nooit zo moeilijk contact kunnen maken met wat dan ook - terwijl het hier slechts anderhalve minuut duurde om het web volledig tot mijn beschikking te stellen.
Ik zou naar...
Tweede vlucht.
Wel een héle kleine! De eerste vlucht vond plaats in een Boeing 777. Hoeveel personen daar precies in passen weet ik niet - ik heb al 30 van dergelijke momenten gehad; je iets afvragen en het niet gewoon on the spot even kunnen googlen -, maar de tweede vlucht is something else zeg. Volgens mij kan die bijna verticaal opstijgen, zo klein lichtgewicht is het. De passagiers mochten naar het vliegtuig lopen (eindelijk even buitenlucht!) en de bagage werd naar het toestel gereden op twee dubbeldeks karren met zo'n 10 stuks op elke verdieping. Ik zag vanuit het vliegtuig dat mijn koffer er netjes tussen stond. Het gaf een veilig gevoel.
In plaats van drie stoelen links, vier stoelen in het midden en weer drie aan de rechterkant, biedt deze koektrommel maarliefst drie zitplaatsen in iedere rij. Één stoel links en twee stoelen rechts, gescheiden door een gangpad die...
De eerste kennismaking met Amerika:
1. Ookal heb je in Amsterdam het hele check-in/douane/controle rattaplan verhaal al doorlopen en doorstaan, het circus begint hier in al zijn volledigheid (en strengheid) gewoon opnieuw. Ookal zet je geen stap in de US en ga je duidelijk naar de TRANSFER balie, het schijnt toch noodzakelijk te zijn om je weer een weg te boksen door formulieren, chagrijnige immigratiebeambten, vingerafdrukken te geven van alle tien(!) vingers, en je tot schoenen aan toe te strippen voor dezelfde controle als op Schiphol. Terwijl ik en mijn potentiële terroristenbroeders (lees: brave medepassagiers) na de eerste controle toch echt maar twintig meter buiten het vliegtuig hebben kunnen afleggen: tien meter náár het vliegtuig en tien meter van het vliegtuig naar onze koffers (die wij overigens tien meter verder weer op een andere band moesten deponeren). Wat vooral...
Een op zichzelf staande omgeving. Oke, in steden als Amsterdam en Rotterdam loopt minstens even internationaal publiek. Maar de sfeer van een vliegveld is iets anders. Socializen met mensen in het rokershok (ik wist niet dat Schiphol die in huis had - sorry Pleun maar het 'afscheid' was niet fijn) is al iets waar een boek over geschreven kan worden. Het laagdrempelige aanknopen van een gesprek is iets wat nergens zo eenvoudig is. Maar de algemene onderwerpen van gesprek op een vliegveld zijn toch iets extremer. Het vliegveld als omgeving biedt immers de luxe om met één en dezelfde openingszin zonder uitzondering altijd een leuk gesprek te beginnen. "Waar gaan jullie heen?"
Wat ook meehelpt is dat iedereen in precies hetzelfde schuitje zit: er staat een avontuur in (vaak) een andere cultuur voor de deur. Althans, mits je al door de douane bent. Vóór de paspoortcontrole is de...
4 sept.
De eerste 'eenzame' momenten. Een reis beginnen die bijna vier maanden zal duren, vanaf de vertrouwde thuisomgeving op een vliegtuig stappen naar een onbekend en verre bestemming. Uit huis gaan zat er sowieso wel aan te komen, maar de mogelijkheid ontbreekt om zo nu en dan nog even thuis binnen te vallen (of bijvoorbeeld de mogelijkheid om het moederlijke was- en kookfunctie te benutten). De eerste momenten na de douane op Schiphol waren spannender dan ik had verwacht.
Het studeren zich zichzelf wel uitwijzen. Het zal even opstarten zijn, maar ik heb een Engelse mond (toch mams?) en ik zal vast veel door school en de zijnen in de goede richting worden gedirigeerd, maar toch zijn enige onzekere onderbuikgevoelens niet te miskennen. Maar gezonde spanning leidt doorgaans tot de beste prestaties. Mijn mond is een sahara; mijn oksels zijn buiten hun oevers getreden; maar ik heb...
